I believe , I can fly.

 --------

ง่ะ -*-

เกิดอาการช๊อกปนงงๆงั่วๆ(โง่ๆ+มั่วๆ=งั่ว)
พรุ่งนี้ตี่จะเปิดเทอมแล้ว ต้องกลับไปอยู่หอโรงเรียน
วันนี้ก็เลยว่าจะเล่นคอมพ์โต้รุ่งส่งท้ายซะหน่อย
ไม่ได้คิดจะอัพบล็อกเลยนะ
แต่พอดีไปเห็นตรงบอร์ดexteenว่า "ใครคอมเม้นน้อย....." ก็เลยเข้าไปดูซะหน่อย
ก็แหม -*- ของเราก็ไม่ใช่น้อยอ่ะ ออกแนววังเวงน้องๆป่าช้า
เห็นพี่คนนึงเค้าบอกว่าเค้าเปิดบล็อกมากี่เดือนๆมีคอมเม้นเท่านี้ๆ
ไอ้เราก็งงว่า พี่แกรู้ได้ไงเนี่ย
หรือใคร่ท่านพี่แกจะเปิดนับเอา -*- (ดู๊ ดู ..ดูความโง่ของไอตี่มันสิคะ)

เราก็เลยเปิดสุ่มไปเรื่อยๆค่ะ
มีอะไรบ้างในเอ็กซ์ทีน+ในบล็อกชั้นที่ไม่เคยเปิด
เปิดดะๆ
และแล้ว....ก็เจอ

มันอยู่ใกล้ๆตรงนี้นี่เอ๊งงงงงงงงงง.... O.o

มะ..แหม ขนตูดบังตึกไทยคู่ฟ้าจริงๆ -*-

เกิดอาการประมาณว่า..
ส่ายหางน้อยๆ พูดคุยกับเพื่อนฝูงนกเอี้ยงว่า
"ป๊ะ กลับไปทุ่งนาของเรากันดีฝ่า"

โอ้วว...ขนตูดบังเขาของไอตี่ไม่มิดค่ะ

 --"

แล้วสายตาตี่ๆของมันก็เหลือบไปเห็น    Member since 23 Oct 2008

โอ๊ะ!! นี่มันวันนี้นี่นา

 อ๊ะๆ
มาแฮปปี้เบิร์ดเดย์กันหน่อยดีกว่า

~ แฮปปี้เบิร์ดเดย์ ทู บล็อกกู
แฮปปี้เบิร์ดเดย์  บล็อกกู
แฮปปี้เบิ๊ร์ดเดย์ แฮปปี้เบิร์ดเดย์ ...
แฮปปี้เบิร์ดเดย์ ทู บ ล็ อ ก กู  ~

ไชโย้!!! หนึ่งขวบแร้ว \(^o^)/
หนึ่งปีกับบล็อกเน่าๆอันนี้
ขอบคุณที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมา
แกเป็นโลกอีกใบของชั้นนะเว้ย ^^

-----

พี่ๆน้องๆท่านใดแวะเวียนผ่านกันมา
ก็แวะนั่งเล่น ตากลม ชมวิวทุ่งนาของเราได้นะคะ
ฝูงนกเอี้ยงเพื่อนๆตี่ยินดีต้อนรับค่ะ

อ้อ!! วันนี้มีเค้กมาให้กินกันด้วย ฉลองวันเกิดคุณบล็อกเค้าซะหน่อย

(ฉลองวันเขางอกของแกด้วยไอตี่ -*- !!)

เอาเป็นว่าขอให้อร่อยกับเค้กนะคะ

ว่างเว้นจากการเรียนเมื่อไหร่จะกลับมาอัพค่ะ

 :: ขอให้ประเทศไทยสงบสุขซะที ....(./\.)(- -)( _ _)

 ---

หนึ่งวันธรรมดาๆในช่วงปิดเทอม
ปิดเทอมที่เหมือนไม่ได้ปิด
เพราะตั้งแต่วันแรกยันวันสุดท้ายต้องเรียนพิเศษ
โรงเรียนกวดวิชา อีกหนึ่งสถานที่ทั่วัยรุ่นไทยไปกันมากที่สุด
ค่านิยม หรือแฟชั่น.. อันนี้ไม่รู้
เรียนๆไปก็โอเค ครูเค้าก็สอนดี ไม่น่าเบื่อ(เหมือนที่โรงเรียน)
แต่เรียนแล้วเหมือนเสพติด ต้องเรียนหมดทุกคอร์ส
ถ้าไม่เรียนเหมือนจะโง่กว่าเพื่อนไปหลายขุม
บางที ก็เคยคิดว่า
น่าจะออกจากโรงเรียนมาเรียนแต่กวดวิชาให้รู้แล้วรู้รอด
ก็เนื้อหาที่เรียนๆกัน3-4เดืนในโรงเรียนน่ะ
เรียนที่กวดวิชา 16 วันเอง แถมยังแน่นกว่าด้วย

วันนี้อากาศดี
เดินออกจากบ้านสิบเอ็ดโมงกว่าๆ
นัดเพื่อนไว้สิบเอ็ดครึ่ง อืม..คงไม่ทัน
เดินทางอย่างใจเย็น ไปถึงที่นัด เพื่อคนนึงมาแล้ว อีกคนยังไม่มา
..นั่งรอ..

"หนูบ้านอยู่แถวไหน" น้าผู้ชายโทรมๆคนหนึ่งที่นั่งอยู๋เก้าอี้ตัวข้างๆถาม
"__________ค่ะ" เราตอบไป

แล้วบทสนทนาก็เริ่มต้นจากตรงนั้น

...

น้าเล่าให้ฟังว่าแกเป็นคนจันดี(อำเภอหนึ่งของนครศรีธรรมราช)
พ่อแม่แกเสียชีวิตหมดแล้ว แล้วแกก็มามีครอบครัวอยู่ที่ในเมือง
แกอยู่กับภรรยา มีลูก2คน หญิงคนชายคน อายุ ประมาณ9-10ขวบ

วันนึงแกถูกรถชน ต้องนอนโรงพยาบาลสามเดือน
และตลอดสามเดือนนั้น แฟนแกมาเยี่ยมแกแค่ 2 ครั้ง
จนในที่สุดหมอก็ให้ออกจากโรง'บาล
จับพลัดจับผลูยังไงไม่ทราบ แกก็ไม่ได้กลับไปหาแฟนแก
มารู้ทีหลัง แฟนแกไปมีแฟนใหม่อยู่ที่เพชรบูรณ์
ส่วนลูกแกสองคนฝากน้องเลี้ยงไว้ที่นคร

"ลูกน้าเรียนเสมาเมือง น้าไปยืนดูอยู่ที่กำแพง
สองคนพี่น้องเขาคดข้าวมากินที่โรงเรียน
เรียนเสร็จก็ขึ้นรถกลับบ้าน ไม่มีได้กินขนมเหมือนเพื่อนเค้าหรอก
น้าดูแล้วน้ำตาไหล"

"แล้วน้าไม่เอาลูกมาเลี้ยงล่ะคะ"

"ลำพังตัวน้าเองก็ยังไม่มีจะกินเลยหนู"

"..."

"หนูเคยขึ้นรถไฟมั้ย ที่สถานีรถไฟน่ะ มันมีร้านข้าวอยู่ เห็นมั้ย
วันนั้น น้ามีตังค์อยู่ห้าสิบบาท จะไปซื้อข้าวกิน พอไปถึงก็สั่งเค้า
เอาข้าวจานนึงกับแกงไก่ แต่เค้ากลับไล่
บอกว่าของเค้ามีไว้ขาย ไม่ได้มีไว้ขอ คนในร้านสองสามโต๊ะหันมาดูน้ากันหมด
เขาหาว่าน้าเป็นคนบ้า เป็นคนขาดหุ้น*"

"เขาดูถูกคนเกินไป เขาวัดคุณค่าของคนต่ำเกินไป
เขาวัดที่เงิน เขาเห็นว่าเราจน ใส่เสื้อผ้าเก่าๆแล้วว่าเราเป็นคนบ้า"

"เมื่อวันก่อน น้านั่งอยู่ตรงนี้
มีเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆจะข้ามถนน
น้าบอกว่าระวังรถนะหนู เด็กหันมาบอกว่าค่ะ
เด็กถามน้าว่าน้ากินข้าวยัง น้าบอกว่ายังครับ แล้วหนูล่ะกินยัง
เด็กก็ตอบว่ากินแล้วค่ะ น้าก็บอกว่า ดีแล้ว กินข้าวเยอะๆจะได้โตไวๆ
ซักพักแม่เด็กออกมา มากระชากลูกไป เพราะเห็นลูกยืนคุยกับน้า
แล้วตีลูกอีก บอกลูกว่า เห็นมั้ยนี่คนบ้า อย่าไปคุยกับคนบ้า"

"หนูจำไว้นะ ..ไม้ล้มข้ามได้ คนล้มอย่าข้าม
อย่าวัดคุณค่าของคนแค่ภายนอก อย่าดูแค่ว่าเขาจนหรือรวย
คนจนดีๆก็มีอยู่ถมไป
น้าอยู่อย่างนี้ น้าไม่มีตังค์ แต่น้าก็เก็บขยะขาย
ไม่เคยคิดจะลักขโมยใคร"

....

แล้วบทสนทนาของเราก็จบลงตรงนั้น
ดูเหมือนว่าเราจะเป็นคนฟังอยู่ฝ่ายเดียว
ไม่ได้ปลอบใจอะไร
ไม่ได้ช่วยเหลืออะไรแกเลย

เพื่อนคนที่ยังไม่มาโทรมาบอกว่ามาถึงแล้วให้เดินไปหาอีกที่นึง
เรากับเพื่อนอีกคนสบตากัน คิดว่าน่าจะช่วยอะไรน้าซักอย่าง

"น้าคะ น้ากินข้าวแล้วยัง"
"ยังครับ"
"แล้วน้าหิวมั้ย?"
"ครับ แต่ไม่เป็นไรหรอกครับ ^^"

....

เรื่องนี้มันน่าจะจบตรงที่
เรากับเพื่อนเดินไปซื้อข้าวกล่องให้แก ไหว้แกแล้วเดินจากไปอย่างสุขใจที่
อย่างน้อย วันนี้ก็ได้ทำความดี ได้ช่วยเหลือคน

แต่มันไม่ใช่

น้าหยิบซองบุหรี่ออกมา
จุดไฟ แล้วก็สูบ
เรากับเพื่อนลุกขึ้น
ยกมือขึ้นไหว้น้า

"น้าคะ หนูไปก่อนนะ"

น้ายิ้ม ยกมือขึ้นรับไหว้ ไม่พูดอะไร

...

"....."

ถึงแม้ว่าเราจะไม่ได้ช่วยอะไรน้า
ถึงแม้ว่าน้าจะสูบบุหรี่ในตอนหลัง
แต่อย่างน้อย วันนี้ น้าก็ได้สอนให้เด็กมัธยมสองคนคิดอะไรได้อีกเยอะ..

"ไม้ล้มข้ามได้ คนล้มอย่าข้าม"

---

ปัจฉิมลิขิต. * คนขาดหุ้น = ภาษาท้องถิ่นใต้ ประมาณว่าคนไม่เต็มบาท